Yaşları, hikâyeleri ve aile yapıları farklı olsa da çoğunda ortak bir tablo vardı: Anlaşılmadığına ikna olmuş, bu yüzden susmayı bir savunma biçimi hâline getirmiş bir nesil.

O suskunluk çoğu zaman bir tercih değildi; korkunun, güvensizliğin, yargılanma endişesinin ve kabul görmeme kaygısının bir sonucuydu. Seans odasında kapı kapandığında çocukların içinden dökülen cümleler, aslında anne-babaların duymakta zorlandığı ama mutlaka duyması gereken hakikatleri taşıyordu.

Yıllar boyunca binlerce danışanla çalışırken şunu gördüm: Aileler yoruluyor, çocuklar yalnız kalıyor, toplumun taşıyıcı sütunları zayıflıyordu. Anne-babalar çoğu zaman çocuklarına nasıl yaklaşacağını bilemiyor; çocuklar ise en çok ihtiyaç duydukları anda duyulmadıklarını hissediyordu.

Bu kitap, anne-babalara çocuklarının davranışlarının ardındaki duyguyu görebilmeleri için yazıldı. Çünkü bazen bir çocuğun öfkesi aslında anlaşılma ihtiyacıdır. Bazen sessizliği, içinde taşıdığı korkuların dilidir. Bazen de kimlik arayışı, aile içinde kurulamayan bağların, eksik kalan özdeşimlerin ve duyulmamış ihtiyaçların görünür hâle gelmiş şeklidir.

Bu sayfalarda yalnızca teorik bilgiler değil; gerçek hayattan süzülen gözlemler, ailelerin yaşadığı zorlanmalar, çocukların iç dünyasında büyüyen sorular ve ebeveynlere yol gösterecek farkındalıklar yer alıyor.

Nesli korumak, yalnızca dışarıdan gelen tehlikelere karşı uyanık olmak değildir. Aynı zamanda evin içinde güvenli bir bağ kurmak, çocuğun kalbine ulaşmak, ona kim olduğunu hatırlatmak ve onu doğduğu hâliyle kıymetli hissettirmektir.

Okuyan her anne-baba için bir başlangıç, bir yön ve bir umut olması duasıyla…